In de voor dit onderzoek bestudeerde films wou elke advocaat en in elke rechtszaak, bijna vanzelfsprekend winnen. Dit is echter niet wat we bedoelen met een fixatie op de overwinning. Het enige doel van de advocaat is duidelijk: winnen; de waarheid vinden is voor hem irrelevant. Hij ziet het als zijn taak om zo goed mogelijk te proberen de overwinning binnen te halen, met alle middelen die voorhanden zijn.

Er komen ettelijke voorbeelden van advocaten die gefixeerd zijn op winnen in de bestudeerde films. Twee van de meest relevante zijn de twee advocaten die centraal staan in Laws of Attraction. Audrey Woods (Julianne Moore) en Daniel Rafferty (Pierce Brosnan) beginnen allebei aan iedere rechtszaak met als enige doel de overwinning. Rafferty heeft zelfs in z'n hele carrière nog geen enkele zaak verloren. In een echtscheidingszaak waar ze tegenover mekaar staan, misbruikt hij informatie die hij toevallig had ontdekt op het appartement waarin ze samen woonden. Op het moment dat hij deze informatie opbracht in de rechtszaal wist hij dat dit voor enorme persoonlijke problemen zou zorgen tussen hem en zijn vrouw, maar toch deed hij het. Hij wou de zaak winnen, zelfs al kon dit het einde van zijn kersverse huwelijk betekenen. Deze scène komt als zeer confronterend over. Het beeld dat hier wordt opgeroepen is dat van een advocaat die geobsedeerd is met winnen, aangezien je dat wel met zijn als je je huwelijk er wil voor op het spel zetten. De echtscheidingsadvocaat Rafferty lijkt plots harteloos, en winstzuchtig zonder beperkingen, zowel in zijn professionele als in zijn persoonlijke leven.

Een tweede, zeer relevante voorbeeld is dat van Ravi Kapoor (Shatrughan Sinha) in de Bollywood-klassieker Dostana. Naast het feit dat hij uitspraken doet als: "It's not up to us to decide if he is guilty or not, let the court decide" en "So what if your men are guilty of murder, I am there to save them", spreekt hij in een relatief korte scène in een rechtbank een gevaarlijk crimineel vrij. Hij doet dit voor de ogen van zijn beste vriend, die deze crimineel had gearresteerd. Kapoor is van mening dat het de taak is van de rechter om een juiste beslissing te nemen, en dat hij hierin geen verantwoordelijkheid heeft. Op het moment dat hij het beslissende bewijsstuk (een vals medisch certificaat) aan de rechter toont, wordt dit op een doorzichtige wijze benadrukt door een onheilspellend muziekje en een close-up van het gezicht van Kapoor terwijl hij diep in de ogen kijkt van zijn vriend, die zich op dat moment in de getuigenzetel bevindt (zie figuur 4). Dit benadrukt voor alle kijkers dat Kapoor helemaal beseft dat hij iets doet wat eigenlijk niet helemaal correct is. Deze scène laat de kijker achter met een gevoel van onrecht, en portretteert de topadvocaat als een man zonder enige professionele moraliteit.

In The Devil's Advocate vinden we ook een advocaat terug die weinig belang hecht aan de waarheid. Daar waar Kevin Lomax (Keanu Reeves) in het begin van de film nog oprecht teleurgesteld is wanneer hij ontdekt dat één van zijn klanten eigenlijk schuldig is (het belette hem echter niet deze toch nog vrijgesproken te krijgen), wordt hij gedurende de film meer en meer door een haast dierlijke drang naar overwinning gedreven. Wanneer hij, in één van zijn eerste zaken voor het kantoor van John Milton (Al Pacino) in New York, dan ook een overduidelijk schuldige klant vrijspreekt, kan er zelfs een feestje af. Wanneer later zijn vrouw doodziek in het ziekenhuis belandt en het nieuws te horen krijgt dat ze nooit kinderen zal kunnen baren, komt dit zeer hard aan bij zowel de vrouw als Lomax. Een zeer gecontrasteerd beeld en snelle cuts geven ons het gevoel dat Lomax het hier zeer moeilijk mee heeft. Tegen alle verwachtingen in beslist hij toch om niet bij zijn vrouw te blijven, maar om door te gaan met de zaak omdat hij deze wil winnen. We krijgen het beeld van een jonge man die zo bezig is met winnen dat hij niet ziet dat zijn vrouw hem nodig heeft.

Een vierde voorbeeld vinden we in Philadelphia. De jonge zwarte advocaat Joe Miller (Denzel Washington) maakt reclame op televisie voor zijn praktijk, en krijgt soms rare klanten over de vloer. In een bepaalde scène zit hij in zijn kantoor met een klant die de stad Philadelphia wil aanklagen voor achteloosheid omdat hij in een put was gevallen op straat. Hij reageert als volgt op het verhaal van de cliënt: "Dus de hele straat is nu klaar, afgezien van één bouwput die helemaal is afgesloten. Dus jij kiest ervoor om exact op die plaats de straat over te steken en je valt in die bouwput?". Wanneer de cliënt dit bevestigt en vraagt of hij denkt dat dit een zaak kan worden, zegt Miller: "Ja, natuurlijk is dit een zaak!".

Dit gesprek lijkt in België misschien lachwekkend, maar is in de Verenigde Staten (vaak echter iets minder overduidelijk) een dagelijkse realiteit. Bewijs hiervan zijn de tientallen Amerikaanse rechtszaken om futiliteiten die elk jaar in onze nieuwsuitzendingen sluipen. Voor veel juridische experts zijn dit soort rechtszaken een gevaar voor het Anglicaanse rechtssysteem, dat gebaseerd is op precendenten. De Corte definiëert de Amerikaanse precedentenrechtspraak als een systeem waarin een rechterlijke uitspraak van een hogere rechter voor de lagere rechter bindend is. Het recht groeit als het ware uit de rechtspraak (De Corte, 2003: 62).

Het verleden heeft bewezen dat deze zaken omtrent futiliteiten enkele gevaarlijke gevolgen kunnen hebben. Ten eerste kan een uitspraak van een hoge rechter ten nadele van de beklaagde (vaak grote bedrijven) een ware vloedgolf van klachten op gang brengen. Ten tweede zorgt het ervoor dat een groot deel van deze rechtszaken zelfs niet tot een uitspraak komen. De beklaagde ziet het gevaar van een precedent in, en koopt als het ware dit mogelijke precedent af door middel van een 'out of court settlement'. Deze twee gevolgen zijn niet bevorderlijk voor de Amerikaanse rechtspraak in het algemeen. Dat een intelligente en ambitieuze advocaat zowel een grote zaak tegen één van de meest prestigieuze advocatenkantoren aanneemt als triviale zaken waarin de cliënt misbruik probeert te maken van het juridische systeem lijkt niet alleen ongeloofwaardig, het kan ook een fout signaal genoemd worden.