Sluwheid hoeft in de advocatuur niet altijd een negatieve bijklank te hebben. Een advocaat die de kneepjes van het vak kent, hoeft daarom nog niet op een slechte wijze sluw te zijn. Deze 'slechte' manier van sluwheid is nochtans één van de grootste vooroordelen ten aanzien van advocaten. We onderzoeken dus films waarin advocaten op een sluwe en doortrapte manier proberen de zaak voor zich te winnen. In deze paragraaf zal ook duidelijk blijken dat dit op veel verschillende manier kan in beeld gebracht worden, de ene al wat meer opvallend dan de andere.

Een eerste voorbeeld vinden we alweer bij de succesvolle echtscheidingsadvocaat Daniel Rafferty uit de romantische komedie Laws of Attraction. In een relatief kleine echtscheidingszaak staat hij voor de zoveelste keer tegenover protagoniste Audrey Woods. Zij had de nacht ervoor haar slipje ten huize Rafferty vergeten en op een beslissend moment in de rechtszaal haalt deze dit slipje onopvallend voor alle andere mensen in de zaal boven. Zoals verwacht zorgt dit voor verwarring bij Woods en gaat ze bijna de mist in.

In Philadelphia toont advocate Anthea Burton (Anna Deavere Smith) zich ook van haar sluwste kant. Tijdens het verhoor van Andrew Beckett probeert ze te bewijzen dat de werkgevers van Beckett de laesie (een zichtbare wonde in de vorm van een vlek) op zijn gezicht niet konden zien. Ze doet dit door middel van een spiegel (zie figuur 5). Beckett wordt gevraagd zelf te zeggen of hij al dan niet de laesie op zijn eigen gezicht kan zien in de spiegel. Hij geeft toe dat dit niet het geval is, maar benadrukt dat de laesie op het moment waarover ze spreken veel donkerder en veel groter waren. Op dat moment vormt de spiegel een foreground-frame waarin de nadruk wordt gelegd op het wanhopige gezicht van Andrew Beckett, die beseft dat dit zeer slecht is voor zijn geloofwaardigheid. Om de nadruk nog meer op Beckett te leggen, is hij overigens als enige in focus, en het sterkst belicht. Wanneer Burton echter terug naar haar plaats wandelt volgt de camera haar maar tot op de hoogte van een grijnzende Joe Miller, de advocaat van Beckett. De focus wordt gradueel op hem gelegd, duidelijk makend dat hij hierop wil en kan reageren. Hij staat op, en neemt de spiegel van Burton met zich mee. Hij vraagt zijn cliënt of hij op dit moment laesie heeft die vergelijkbaar zijn met de laesie op zijn gezicht op het ogenblik van zijn ontslag. Wanneer Beckett deze laat zien, ziet iedereen overduidelijk de donkere laesie op zijn torso. Dit wordt weer in een foreground-frame, gevormd door de spiegel getoond. Alweer is de focus volledig op Beckett, en is Miller in soft focus te zien (zie figuur 6). De sluwe zet van Burton werd op meesterlijke wijze door Miller beantwoord, en in het volgende shot zien we dan ook een opgeluchte en lachende Beckett. De bedoeling van deze opeenvolging van foreground-framings, gevolgd door het frontale shot van een lachende Beckett, zal hoogstwaarschijnlijk het versterken van de betrokkenheid van de kijker geweest zijn. Doordat we meekijken met Andrew Beckett gedurende de verhoren van zowel de advocaat van de verdediging als zijn eigen advocaat, voelen en verwachten we ook een opluchting nadat Miller zo intelligent de sluwheid van Burton had omgedraaid. De scène voelt compleet aan, en wordt met de goedkeurende glimlach van Beckett mooi afgesloten.

Deze scène toont dus dat sluwheid helemaal niet 'slecht' hoeft te zijn (en dus helemaal niet wil zeggen dat de advocaat in kwestie sowieso in het stereotype van de 'Bad Lawyer' past). Een extra voorbeeld kan waarschijnlijk ook goed illustreren wat er bedoeld wordt.

Tijdens het verhoor van de forenzische pathaloog wordt de cliënt van Kathleen Riley (in Suspect) als de schuldige afgeschilderd. Na een tijdje roept Riley de wetenschapper naar beneden om iets te 'demonstreren'. Ze laat hem zelf uitleggen hoe de wonde hoogstwaarschijnlijk werd toegebracht door een rechtshandige. Ze demonstreert dit zelfs op de pathaloog. Wanneer deze de zaal mag verlaten, gooit ze echter plots haar sleutels naar haar cliënt. Deze vangt dit op met zijn linkerhand. De sluwe actie van Riley liet de jury twijfelen aan de hele uitleg van de pathaloog, die achteraf ook ongelijk bleek te hebben.