In ons westers juridisch systeem heeft elke beklaagde recht op een verdediging, en dus ook op een advocaat. Zelfs de zwaarste criminelen moeten dus toegang hebben tot een advocaat. Onrechtstreeks is dit ook de reden waarom eerlijkheid en integriteit in één paragraaf worden besproken. Het gaat er dus niet om dat een advocaat alleen maar onschuldige cliënten verdedigt, en de anderen weigert (al is dit wel een mogelijkheid). Het gaat er om dat de advocaat geen oneerlijke acties onderneemt (onder meer vals bewijs gebruiken, laten liegen onder eed, ...) en zich aan de spelregels van het recht houdt. Dit laatste is echter niet ondubbelzinnig. Zo kan het best zijn dat een advocaat zonder zijn integriteit te verliezen toch dingen doet die niet toegelaten zijn; bijvoorbeeld als laatste kans om toch nog tot een rechtvaardige uitspraak te komen.

De meest typerende scène komt uit het op waargebeurde feiten gebaseerde The Winslow Boy van David Mamet. In de betreffende scène probeert topadvocaat Sir Robert Morton te achterhalen of Ronnie (de beschuldigde in de zaak) wel de waarheid spreekt. Hij zal op grond van deze ondervraging bepalen of hij al dan niet de zaak wil verdedigen. Gedurende verschillende minuten ondervraagt hij Ronnie, en gedurende die ondervraging zien we Sir Robert Morton op een steeds agressiever wordende manier de jongen ondervragen. Hij ontdekt veel tegenstrijdigheden in het verhaal van Ronnie, maar besluit toch dat hij zeker is van zijn onschuld. Alleen daarom accepteert hij de zaak. De intensiteit van deze ondervraging wordt vergroot door een gebruik van snelle cuts. Daarnaast wordt Sir Robert Morton ook nog eens constant vanuit een lage camerahoek in beeld gebracht (wat hem er nog imposanter voorkomen geeft). Door de steeds sneller op elkaar volgende cuts gecombineerd met meer en meer close-ups van de gezichten van zowel de advocaat als de jongen, wordt het belang van de waarheid voor Sir Robert Morton zeer duidelijk. Hij wil zeker zijn van de onschuld van zijn latere cliënt.

Ook in Suspect komen twee zeer relevante scènes voor. Samen tonen ze de integriteit van Kathleen Riley. Wanneer jurylid Eddie Sanger (Dennis Quaid) haar voor de eerste keer probeert te benaderen weigert ze zijn hulp en is ze zelfs zeer boos op hem. Pas later in de film, vele scènes later, als ze beseft dat haar cliënt onschuldig is, en dat ze alleen met zijn hulp achter de waarheid kan komen, gaat ze in op zijn 'avances'. Van dan af en werken ze illegaal samen. Deze tweede scène speelt zich opnieuw in low key lighting af. Dit schept een dubbelzinnige sfeer, zeker omdat in de aanloop naar de scène een onheilspellend muziekje speelt. De kijker voelt aan dat dit niet kan, dat bij een eventuele betrapping dit enorme gevolgen heeft. De wanhoop die af te lezen valt op het half-belichte gezicht van Riley (zie figuur 3) laat echter zien dat deze wil weten wat de waarheid is. Ze wil weten wie echt schuld heeft aan de gruwelijke moord.

De implicaties van deze illegale praktijken zijn in deze film dan wel zeer positief, als we deze in de context van het Amerikaanse rechtsstelsel plaatsen is dit echter een zeer gevaarlijk statement. De hulp die Sanger biedt aan advocaat Riley wordt geromantiseerd (zelfs letterlijk tegen het einde van de film), en krijgt een heroïsche ondertoon. De realiteit zegt echter dat het tamperen met de jury, zoals de Amerikanen het zo sappig verwoorden, het hele rechtssysteem van de Verenigde Staten zou kunnen doen omkantelen. Als we weten dat een zeer hoog percentage van de rechtszaken in dat land namelijk door middel van een jury wordt beslist, is het namelijk zeer belangrijk dat deze niet kan worden gecontesteerd. Ontmoetingen, samenwerkingen, liefdesrelaties, enzovoort tussen juryleden en advocaten moeten veroordeeld worden, net omdat ze de geloofwaardigheid van het hele jurysysteem kunnen ondergraven.

In Runaway Jury is Wendell Rohr ook een eerlijk advocaat. Ook hij draagt integriteit en eerlijkheid hoog in het vaandel. De eerder besproken scène waarin Rohr het voorstel om het vonnis van het proces te kopen weigert, toont naast zijn idealisme ook het belang dat hij hecht aan zijn integriteit. Rohr wordt geschetst als een eerlijk, idealistisch en correct man, wat hem niet belette een prachtige carrière op te bouwen.

De meeste andere advocaten worden echter niet als eerlijk en integer voorgesteld. Een mogelijk twijfelgeval is Claire Kubik (Ashley Judd) in High Crimes. Na het proces (waarin ze had verkregen dat de zaak van haar man werd geseponeerd) komt ze te weten dat haar man toch schuldig is. Ze komt in een persoonlijke crisis, maar het is moeilijk om de oorzaak hiervan te bepalen. Het is best mogelijk dat dit komt omdat ze een schuldige cliënt heeft vrijgesproken, denkende dat hij onschuldig was. Het is echter minstens even plausibel dat ze gewoon moeilijk kan leven met het feit dat haar man, waarmee ze al jaren samenwoont en een kind mee wil, een brutale moordenaar is. Door deze twijfelachtige motieven van Kubik valt ze niet echt te klasseren. Zoals reeds vermeld, kwamen bijna alle andere afgebeelde advocaten (wanneer er relevante scènes in de film zaten) als minder eerlijk en/of integer over, al dan niet in alle rechtszaken die werden getoond.