Idealisme doet het goed in Hollywood, in alle genres. Ook in de films die bestudeerd werden voor dit onderzoek hadden een groot aantal protagonisten een hoge mate van idealisme: ze geloofden in de waarde van het gerecht, ze vonden dat de waarheid aan het licht moest komen en ze waren in staat om eventueel opofferingen te doen om te doen wat goed was.

Een eerste, duidelijk voorbeeld van idealisme in een advocaat vinden we in Runaway Jury. De ervaren advocaat Wendell Rohr (Dustin Hoffman) wordt op een bepaald moment benaderd door een onbekende die beweert dat ze de jury in haar macht heeft, en dat ze dus de uitkomst van het proces volledig kan bepalen. Rohr weigert in eerste instantie volledig om op het voorstel in te gaan, maar begint na een tijdje toch te twijfelen. Als hij beseft dat de tegenstrever wel ingaat op het voorstel, en dus het vonnis aan het kopen is, twijfel hij even. Hij zoekt de nodige fondsen, maar op het laatste moment bedenkt hij zich toch. Hij zegt letterlijk "I'll take my chances". Rohr gelooft in het recht en in de bekwaamheid van de jury.

Ook visueel werd dit in twee zeer belangrijke scènes ondersteund. Tijdens het moment van twijfel wordt Rohr in low key lighting gefilmd. Dit zorgt voor een gevoel van onbehagen bij de kijkers. Iedereen voelt dat dit niet juist is, en je ziet aan Rohr's gezicht (kort in close-up) dat hij dit zelf ook beseft. Op het moment dat hij beslist het spel toch eerlijk te spelen, wordt hij op ooghoogte gefilmd, en komt hij zeer imposant over. Rohr maakt overduidelijk de juiste beslissing.

Een ander mooi voorbeeld vinden we terug in Suspect. Als jonge pro deo advocate gaat Kathleen Riley (Cher) tot het uiterste om haar cliënt een eerlijk proces te bezorgen. Allereerst kiest ze er zelf voor om pro-deo te blijven werken. Dit is een idealistische keuze; ze kan namelijk veel meer geld verdienen in een advocatenkantoor. Daarnaast riskeert ze soms letterlijk haar leven in haar zoektocht naar een manier om de waarheid aan het licht te brengen. Een typerende scène is die waarin Riley praat met een collega over haar wanhopige levenssituatie. Ze vertelt over haar onvervulde kinderwens, haar miserabele liefdesleven en haar financiële situatie die veel beter zou kunnen zijn als ze een andere job aannam. Ze praten over waarom ze deze job al zo lang blijven doen, en komen tot de conclusie: 'voor die ene onschuldige stakkerd'. Dit alles gebeurt onder een romantiserende belichting en bovendien worden de emoties van Riley benadrukt door een zacht maar stilletjes opbouwend strijkersmuziekje, en een constant gebruik van close-ups.

Andere afgebeelde advocaten die ook een hoge mate van idealisme bevatten zijn Claire Kubik en Charlie Grimes (in High Crimes), Morty Rosenthal (in Suspect) en Sir Robert Morton (in het tweede deel van The Winslow Boy). Joe Miller (in Philadelphia) lijkt tegen het einde van de film gebeten te zijn door een zeer sterk idealisme, maar dit lijkt me vooral te liggen aan zijn verbeterde persoonlijke relatie met zijn cliënt Andrew Beckett.