Een groot deel van de advocaten die voorkomen in de bestudeerde films zijn workaholics. Het lijkt overigens plausibel dat in het echte leven ook heel wat advocaten bezeten zijn van hun werk. Zoals reeds vermeld in de probleemstelling kunnen advocaten die getypeerd kunnen worden als 'Good Lawyer' of 'Bad Laywer' ook nog 'overijverige advocaten' zijn.

Een mooi voorbeeld van een workaholic is Kathleen Riley in Suspect. Zowel expliciet (Riley zegt bijvoorbeeld dat ze geen sociaal leven heeft) als door middel van indexicale tekens wordt ze als een workaholic in beeld gebracht. Het meest duidelijk indexicale teken is hoogstwaarschijnlijk het voorkomen van een hele hoop papierwerk in zowel haar kantoor als in haar appartement (zie figuren 8 en 9).

Ook Daniel Rafferty is in de film Laws of Attraction een echte workaholic. Naast het evenzeer voorkomen van hetzelfde indexicale teken van de hopen papierwerk op zijn kantoor (zie figuur 10), wordt er ook getoond dat hij een succesvol boek schreef, in verschillende talkshows verscheen, deelnam als spreker aan een congres, enzovoort.

Andrew Beckett wordt ook afgebeeld als een echte workaholic in Philadelphia. Hij werkt tot zeer laat 's avonds op kantoor voort. Ook Kevin Lomax (The Devil's Advocate) werkt tot in de vroege uurtjes door, zelfs al is de zaak eigenlijk niet zo belangrijk.

Toch zijn niet alle voorgestelde advocaten workaholics. In Dostana is Ravi Kapoor bijvoorbeeld helemaal niet verslaafd aan zijn werk. We zien hem bijna uitsluitend leuke dingen doen: feestjes attenderen, met vrienden op een terrasje doen op de tennisclub of afspreken met vrouwen. Buiten de rechtszaak zien we hem amper werken. Zouden Indische advocaten minder hard moeten werken?